„Robert Plant wyglądał fantastycznie! Nadal bez trudu mieści się w dżinsy rozmiar 29!” – tak dwudziestoparoletnia z wyglądu fanka podsumowała poniedziałkowy koncert Led Zeppelin w Londynie. Równolatkowie  Roberta, Johna Paula i Jimmy’ego rozpływali się w zachwytach, podkreślając, że nie zmarnowali ani pensa wydanego na bilet.  Jaka prawda przemówiła z estrady 02? Nie wiem, bo mnie tam nie było.
Na marginesie zgiełku związanego z rewitalizacją LZ zacząłem wydłubywać z pamięci a następnie z półek wczesne nagrania Page’a z pierwszej połowy lat sześćdziesiątych. Był już wówczas wziętym muzykiem sesyjnym i początkującym producentem ale nie marzył jeszcze nawet o statusie ikony rock and rolla. W wyniku tych poszukiwań powstała zabawna mała kolekcja świadcząca o niezwykle rozległych, powiedziałbym eklektycznych zainteresowaniach i możliwościach twórczych artysty. Teenage pop, rockabilly, country, proto-punk, rhythm and blues, folk – czyli potencjalny skręt kiszek albo głupawka. Szczęściem nasz renesansowy gitarzysta nie dał się zwariować. Wręcz przeciwnie. Wygląda na to, że te młodzieńcze doświadczenia wzbogaciły jego wyobraźnię muzyczną a dalszą koleją losu ubarwiły brzmienie Led Zeppelin.
Gdyby ktoś z młodszego koleżeństwa zainteresowany był owymi źródłami wszechstronności LZ to polecam dwa albumy. Dwupłytowa antologia zatytułowana „Jimmy Page – Hip Young Guitar Slinger” (Sequel)

zawiera aż 53 nagrania a wśród nich perełki ze współpracy z The Kinks, Nico, Claptonem, The Rolling Stones i Cyrilem Daviesem. Trudnodostępna płytka „No Introduction Necessary” (Thunderbolt)

 jest natomiast owocem współpracy Page’a z Albertem Lee i… Johnem Paulem Jonesem. Zabawnym zresztą. Przy tej okazji zapytuję, czy ktoś z Was wie co stało się z uczestniczącym w tej zabawie wokalistą o nazwisku Keith David De Groot?
Jan Chojnacki

„Sam się sobie dziwię, że znalazłem chwilę, żeby tych parę zdań napisać. Muszę już kończyć, bo na ekranie pojawił się Robert Cray, a obok niego Buddy Guy, Jimmie Vaughan i Clapton. Chyba zagrają „Sweet Home Chicago”… To był cytat z klasyki, czyli z Blues Cornera datowanego na 30 listopada 2004 r. a dotyczył zachwytu, który wzbudził we mnie Crossroads Guitar Festival wydany wówczas na DVD.
Podobne zdziwienie mam w sobie także teraz, bowiem właśnie oglądam i słucham na okrągło Crossroads Guitar Festival 2007 (Warner/Ruino/Reprise) i mlaskam z zachwytem, jak wieprz nad pełnym korytem (rym!).

Przypomnę, że trzeźwy od ponad 10 lat alkoholik Clapton ufundował na karaibskiej wyspie Antigua ośrodek Crossroads Centre, prowadzący wszechstronny program rehabilitacyjny dla wszelkiego typu uzależnionych. Utrzymuje ten przybytek organizując charytatywne akcje, w tym również wspomniany wyżej festiwal. Tegoroczny odbył się 28 lipca w Chicago, a udział w nim wzięli: Jeff Beck, Doyle Bramhall II, sir Eric Clapton, Robert Cray, Sheryl Crow, Vince Gill, Buddy Guy, Sonny Landreth, Albert Lee, Los Lobos, John McLaughlin, John Mayer, Willie Nelson, Robert Randolph, Robbie Robertson, Hubert Sumlin, Susan Tedeschi, Derek Trucks, Jimie Vaughan,  Johnny Winter i Steve Winwood. Mistrzem ceremonii był aktor Bill Murray, który otworzył imprezę solowym wykonaniem wokalnym „Glorii” Vana Morrisona, niemiłosiernie przy tym fałszując na stratocasterze. To jedyny dysonans (oczywiście zamierzony i bardzo zabawny). Reszta stanowi prawdziwy miód miodów dla gitarowych melomanów.  Wszystko mnie zachwyciło a w trzech momentach ogarnęło mnie dodatkowo wzruszenie. Po raz pierwszy, kiedy w 80% nieżywy już Johnny Winter wycina swoim slidem stuprocentową kurzawę dylanowego „Higway 61 Revisited”. Po raz dugi, kiedy Winwood z Claptonem cudownie ożywiają  klimat Blind Faith („Presence Of The Lord” i „Can’t Find My Way Home”). I wreszcie kiedy Clapton śpiewa i gra „Isn’t It A Pity” dedykowane George’owi Harrisonowi.
Ten materiał powinni obejrzeć też wszyscy rodzimi realizatorzy TV. Zamiast fruwających kamer, wirujących obrazów, paranoicznego migotania mamy do czynienia z precyzyjnie dobranymi kadrami, które umożliwiają fanom gitary śledzenie tego co najważniejsze: palców mistrzów na gryfie. Lecę śledzić. Keep sliding!
Jan Chojnacki